JAQUE :
"ADICTOS A MENTIRA"
Boceto dunha conspiración ideolóxica:
Coma nun orballo de verbas, coma nubes antes dunha treboada, coma un show de televisión ... así cheguei a entender un día, co meu prisma particular, o meu amado lar.
Unha tarde calquera, paseando por unha beirarúa, descubrín un desaugue noxento e denigrante cuspindo xabrón e outras calamidades o centro neurálxico dun estanque de parrulos. Aquela pequena lagóa a carón dunha inmensa igrexa na nova Springfield galega foi cecáis construida só para gañar algúns VOTOS.
Esa dura imaxen de parrulos recén nados e recén mortos rodeados de troitas co ventre cara o sol, entre burbullas e peste, causou en min un estado de automeditación interna. Baixou do ceo unha fermosa pomba branca e ....
.... cagoume encima da miña cabeza.
si !!!!!! Dese xeito tan poético desexo expresar o que nese intre sentín.
A miña autofilosofía imposta polo sistema e polas circunstancias a que nomeo como "Teoría do interese propio común".
Un goberno podese comparar cun matrimonio de recén casados onde só debe primar o obxectivo e finalidade de tal unión. Esa teoría do plan de futuro común.
Para que funcione deben operar sempre en común acordo e buscando sempre un futuro digno dende o compromiso, fidelidade, amor, respeto, dialogo e sen ter en conta as súas diferenzas de mentalidade ideolóxica ou disparidade.
Analizando esa comparativa acadei un plantexamento no que ambas partes teñen un plan en común ainda que por desgraza non é o correcto senón o peor de tódolos plans posíbels... un plan ZP-L que non busca o ben común dende o compromiso propio de todos os membros senón un interese propio xeral pasando olimpicamente do eido, das polavilas e da xente en si.
Outro plantexamento é a dun barco en comparativa cun goberno local.
Neste caso concreto ocorre que non existe timón, nin patrón e todos os almirantes andan na procura do cofre do tesouro sen preocuparse polo barco ou pola tripulación. Cinco deles xa andaban afeitos a este sistema tan peculiar e os outros cinco andan verdes no tema, pero, desexan aprender como se pode pasar por almirante sendo en realidade un pirata saqueador do seu propio barco (carente de patrón).
Plantexo pois o caso hipotético e irreal no cal un dos almirantes ande a tomar o sol e a rascar a barriga na cuberta todo o ano sen que ninguén lle poida chamar a atención, iso si, ata que chegan as festas do Santiago Apostolo.
É un plantexamento demasiado aloucado e sub-realista pois un político non poderá xamáis facer tal cousa sen crear o caos. Non me imaxino a un almirante destes amarrado o cofre do tesouro e cobrando cubatas no bochinche dunha comisión imposta por él nas festas do patrón. ¿non? ¿ou si?
Todo pode ser !!!!!
Neste barco sen timón, sen rumbo. Neste matrimonio que cheira a divorcio .... todo pode ser !!!!!
o vello larpeiro divorciado e infiel e a nova nena, zorra e ginetera, fan pois unha extraña parexa que non navega cara ningún porto.
Pase o que pase, a nena casará con un ou con outro, según cambie o vento, e a dote será sempre o COFRE DO TESOURO.
A pomba branca era pois en realidade un corvo divorciado dunha gaivota e o ramo da noiva era de rosas vermellas nun xarrón de xabrón e parrulos mortos.
Porque nun mar de cegos, xordos e mudos .... toman sempre o poder os piratas e .... TODO PODE SER !!!!!!!!!!
Ou eu ando daltónico ou hoxe o marrón da terra que un día foi azul somella negro e o vermello cada vez paréceme máis a cor do carbón onde se arden os cartos da festa do patrón.
Se a miña pruma cala fágome comprice e mancho as mans; as inxusticias dispáranseme e despois teño que facer horas extras. Porque cando calo ando a falar tamén. Porque cando eu falo de vós, parrulos e peóns, ando, en realidade, a falar de min tamén.
Non ver, non oir, non falar, nestes casos, é a peor de todas as virtudes dun pobo.
Artigo de opinión.
Autor: Óscar de Souto
hotmail: oscardesouto@hotmail.com
teléfono: 607 822 730
Coma nun orballo de verbas, coma nubes antes dunha treboada, coma un show de televisión ... así cheguei a entender un día, co meu prisma particular, o meu amado lar.
Unha tarde calquera, paseando por unha beirarúa, descubrín un desaugue noxento e denigrante cuspindo xabrón e outras calamidades o centro neurálxico dun estanque de parrulos. Aquela pequena lagóa a carón dunha inmensa igrexa na nova Springfield galega foi cecáis construida só para gañar algúns VOTOS.
Esa dura imaxen de parrulos recén nados e recén mortos rodeados de troitas co ventre cara o sol, entre burbullas e peste, causou en min un estado de automeditación interna. Baixou do ceo unha fermosa pomba branca e ....
.... cagoume encima da miña cabeza.
si !!!!!! Dese xeito tan poético desexo expresar o que nese intre sentín.
A miña autofilosofía imposta polo sistema e polas circunstancias a que nomeo como "Teoría do interese propio común".
Un goberno podese comparar cun matrimonio de recén casados onde só debe primar o obxectivo e finalidade de tal unión. Esa teoría do plan de futuro común.
Para que funcione deben operar sempre en común acordo e buscando sempre un futuro digno dende o compromiso, fidelidade, amor, respeto, dialogo e sen ter en conta as súas diferenzas de mentalidade ideolóxica ou disparidade.
Analizando esa comparativa acadei un plantexamento no que ambas partes teñen un plan en común ainda que por desgraza non é o correcto senón o peor de tódolos plans posíbels... un plan ZP-L que non busca o ben común dende o compromiso propio de todos os membros senón un interese propio xeral pasando olimpicamente do eido, das polavilas e da xente en si.
Outro plantexamento é a dun barco en comparativa cun goberno local.
Neste caso concreto ocorre que non existe timón, nin patrón e todos os almirantes andan na procura do cofre do tesouro sen preocuparse polo barco ou pola tripulación. Cinco deles xa andaban afeitos a este sistema tan peculiar e os outros cinco andan verdes no tema, pero, desexan aprender como se pode pasar por almirante sendo en realidade un pirata saqueador do seu propio barco (carente de patrón).
Plantexo pois o caso hipotético e irreal no cal un dos almirantes ande a tomar o sol e a rascar a barriga na cuberta todo o ano sen que ninguén lle poida chamar a atención, iso si, ata que chegan as festas do Santiago Apostolo.
É un plantexamento demasiado aloucado e sub-realista pois un político non poderá xamáis facer tal cousa sen crear o caos. Non me imaxino a un almirante destes amarrado o cofre do tesouro e cobrando cubatas no bochinche dunha comisión imposta por él nas festas do patrón. ¿non? ¿ou si?
Todo pode ser !!!!!
Neste barco sen timón, sen rumbo. Neste matrimonio que cheira a divorcio .... todo pode ser !!!!!
o vello larpeiro divorciado e infiel e a nova nena, zorra e ginetera, fan pois unha extraña parexa que non navega cara ningún porto.
Pase o que pase, a nena casará con un ou con outro, según cambie o vento, e a dote será sempre o COFRE DO TESOURO.
A pomba branca era pois en realidade un corvo divorciado dunha gaivota e o ramo da noiva era de rosas vermellas nun xarrón de xabrón e parrulos mortos.
Porque nun mar de cegos, xordos e mudos .... toman sempre o poder os piratas e .... TODO PODE SER !!!!!!!!!!
Ou eu ando daltónico ou hoxe o marrón da terra que un día foi azul somella negro e o vermello cada vez paréceme máis a cor do carbón onde se arden os cartos da festa do patrón.
Se a miña pruma cala fágome comprice e mancho as mans; as inxusticias dispáranseme e despois teño que facer horas extras. Porque cando calo ando a falar tamén. Porque cando eu falo de vós, parrulos e peóns, ando, en realidade, a falar de min tamén.
Non ver, non oir, non falar, nestes casos, é a peor de todas as virtudes dun pobo.
Artigo de opinión.
Autor: Óscar de Souto
hotmail: oscardesouto@hotmail.com
teléfono: 607 822 730
